Το Dreamers & Co. έχει τη χαρά να φιλοξενεί μια ταλαντούχα νέα που ακούει στο όνομα Σταματούκου Ελένη. Η Ελένη είναι freelance δημοσιογράφος που συνεργάζεται με ελληνικά και ξένα ΜΜΕ και αγαπά το ρεπορτάζ. Για να την βρείτε θα χρειαστεί να ψάξετε είτε στις σελίδες της εφημερίδας Κέρδος, της Athens Voice ή της New Europe ή πολύ απλά να την επισκεφτείτε σε κάποιο στέκι της. Οι επιλογές είναι δύο και μόλις ένα κλικ μακριά… το στέκι νούμερο ένα είναι το blog: Αχ Ελένη όπου μπορείτε να ακούσετε την Ελένη να σκέφτεται φωναχτά ενώ το στέκι νούμερο δύο είναι μία σελίδα που η Ελένη δημιούργησε για να μοιραστεί μαζί μας μία ιστορία σε συνέχειες για την εποχή της κρίσης, αυτή της «πόλης των άλλων». Πρόκειται για μια ιστορία ενηλικίωσης μέσα από δυο διαφορετικές πόλεις την Αθήνα και την Κωνσταντινούπολη. Οι πρωταγωνιστές της η Ηλέκτρα και ο Δημήτρης πέφτουν και χτυπάνε τα γόνατα τους, ανεβαίνουν σε τραμ και ποδήλατα, αναπολούν το παρελθόν, ονειρεύονται το αβέβαιο μέλλον και ερωτεύονται βαθιά, γιατί πάντα στο τέλος σε βρίσκει η αγάπη.

Ελένη Σταματούκου

Μιλήσαμε με την Ελένη και ανταλλάξαμε γνώμες για το αγαπημένο μας αγαθό, το βιβλίο, καθώς επίσης μάθαμε και για την ιστορία της.

Ποια είναι μερικά από τα αγαπημένα σου βιβλία;

Μου αρέσουν όλες οι ιστορίες του «Αστυνόμου Μπέκα» του Γιάννη Μαρή. Το «Καλημέρα Θλίψη» της Φρανσουάζ Σαγκάν και τα «Ψάθινα καπέλα» της Μαργαρίτας Λυμπεράκη είναι δυο από τα πρώτα βιβλία που διάβασα όταν ήμουν μικρή. Επίσης, λατρεύω τον Τζον Απντάϊκ και αν έπρεπε να διαλέξω κάποιο από τα βιβλία του θα ήταν οι «Αυτοσχεδιασμοί του Έρωτα». Αδυναμία όμως έχω στον Τζακ Κέρουακ και στο «Στο δρόμο» του και στον Λίοσα και στον Κωστή Γκιμοσούλη και σε πάρα πολλούς άλλους.

Διαβάζεις κάποιο αυτόν τον καιρό;

Διαβάζω το «Η επιστροφή του αστυνόμου Μπέκα», εκδόσεις Καστανιώτη και το «Mr. Arkadin» του Όρσον Γουέλς.

Πώς ξεκίνησε η ιδέα σου για την Πόλη Των Άλλων;

Το 2009 όταν ζούσα στην Κωνσταντινούπολη διατηρούσα μια στήλη σε μια ελληνική τοπική εφημερίδα όπου έγραφα ιστορίες για την Πόλη και τους ανθρώπους της. Λόγω δουλειάς εκείνο το διάστημα γνώρισα ένα γνωστό σεναριογράφο, εκείνος ήταν που μου πρότεινε να κάνω τις ιστορίες μου βιβλίο.

Υπάρχει ήδη ολοκληρωμένη η ιστορία και απλά την παραθέτεις σταδιακά ή κάθε εβδομάδα εμπνέεσαι και ένα νέο κομμάτι;

Η ιστορία ξεκίνησε να γράφεται στην Πόλη το 2010 και ολοκληρώθηκε το Μάιο του 2011. Τώρα απλά τη δημοσιεύω στο blog μου: stinpolitonallon.wordpress.com

Έχεις σκοπό να επιδιώξεις την έκδοση του «Στην πόλη των άλλων»; Σκέπτεσαι ή έχεις ήδη προσεγγίσει κάποιον εκδοτικό οίκο;

Θα το ήθελα, είναι μέσα στους στόχους μου, αλλά μου αρέσει να πειραματίζομαι με τα νέα μέσα για αυτό αποφάσισα να το δημοσιεύσω στο μπλογκ μου και σε συνέχειες.

Τι πιστεύεις για την τάση του βιβλίου να μετατραπεί σε ψηφιακό; Θα βλάψει αυτό το παραδοσιακό βιβλίο;

Το ψηφιακό βιβλίο δεν αποτελεί απειλή είναι απλά η εξέλιξη του βιβλίου. Οι αναγνώστες πάντα θα διαβάζουν και οι συγγραφείς πάντα θα γράφουν, βέβαια τα βιβλία θα πάψουν να δανείζονται, απλά θα ανεβοκατεβαίνουν στις ψηφιακές οθόνες των έξυπνων συσκευών μας. Σας παραθέτω ένα κομμάτι από το «Στην Πόλη των Άλλων»:

«….Πριν φύγω από την Αθήνα τα Σάββατα το πρωί όταν επέστρεφε ο Στέφανος μεθυσμένος από τα μπαρ, εγώ κατέβαινα στο κέντρο και περνούσα τις ώρες μου κοιτάζοντας τα βιβλία στα ράφια του Παπασωτηρίου. Όλη την εβδομάδα έφτιαχνα τις λίστες με τα βιβλία που θα αγόραζα. Έπαιρνα διπλό καφέ μέσα σε χάρτινο ποτήρι και καθόμουν στους μαύρους ξεφτισμένους καναπέδες του βιβλιοπωλείου. Χωρίς να το καταλάβω χανόμουν για ώρες μέσα στις λέξεις των παιδικών μου ηρώων, ο μεθυσμένος Κέρουακ, ο ονειροπόλος Ρόμπινς, το χωριατόπαιδο ο Απντάικ, ο νοσταλγικός Σινόπουλος. Στις γκρίζες ταράτσες των πολυκατοικιών, κρέμονται στις μπουγάδες ακόμα οι στολές τους, μόνο που τώρα πια, όποτε έχουν διάλειμμα από τη ζωή τους τις φορούν. Μου αρέσει η μυρωδιά των βιβλίων, οι πατημασιές των χεριών πάνω σε αυτά, οι μπλε και οι μολυβί σημειώσεις, οι λεκέδες από καφέ και μπισκότο σοκολάτας…»

Καλή επιτυχία Ελένη σε ό,τι κάνεις!

Σύνδεσμοι:
Αχ Ελένη.
Στη πόλη των άλλων.