Μια μέρα πριν την επιστροφή μου στην Αγγλία μπήκα σε ένα βιβλιοπωλείο βιαστικά για να εφοδιαστώ με λίγη ελληνική λογοτεχνία. Με μια γρήγορη ματιά στους τίτλους, το μάτι μου έπεσε πάνω σε “Αυτό που ζούμε” και με το μισοβυθισμένο καραβάκι στο εξώφυλλο κατάλαβα αμέσως περί τίνος πρόκειται. Χωρίς δεύτερη σκέψη έγινε μια από τις επιλογές μου γιατί ήθελα να δω αν ζουν κι άλλοι αυτό που ζω εγώ και το αντίστροφο.

Εκδόσεις Ποταμός

Εκδόσεις Ποταμός

Όταν αργότερα ταύτισα το όνομα του συγγραφέα με την εικόνα του δημοσιογράφου που παρουσιάζει τους Πρωταγωνιστές, παρακινήθηκα ακόμη περισσότερο να αρχίσω την ανάγνωση. Πρόκειται λοιπόν για μια συλλογή κειμένων που ο Σταύρος Θεοδωράκης έχει δημοσιεύσει κατά καιρούς στο Protagon.gr σχολιάζοντας γεγονότα της οικονομικής, πολιτικής και κοινωνικής σκηνής της χώρας μας και τα οποία συνέβησαν μεταξύ 2010 και 2011. Τα κείμενα έχουν υποστεί μια ελαφριά παραλλαγή προκειμένου να αναδημοσιευτούν μα τα αυθεντικά είναι διαθέσιμα online.

Δε σας κρύβω πως στην αρχή απογοητεύτηκα όταν κατάλαβα πως θα διάβαζα αυτά τα δημοσιεύματα τόσο ετεροχρονισμένα, δεν έβρισκα κανένα νόημα ειδικά στην ιδέα πως ό,τι έγινε έγινε… από εδώ και πέρα τι κάνουμε; Από το πρώτο κιόλας κεφάλαιο όμως ένοιωσα πως τα γεγονότα παρότι παλιά, μοιάζουν σαν να έγιναν μόλις χθες και φαντάζουν εξίσου επίκαιρα ακόμη και δύο ολόκληρα χρόνια αργότερα. Με λυπεί βέβαια το γεγονός πως δεν έχει επέλθει καμία πρόοδος από τότε μα το βιβλίο αποτελεί ένα εργαλείο σκέψης και αυτοκριτικής για το πόσο έχει συμβάλλει ο καθένας από εμάς στα τότε και τώρα γεγονότα και αφήνει μία αίσθηση αισιοδοξίας. Σύμφωνα με τον Σ. Θεοδωράκη, αν ο καθένας από εμάς αναγνωρίσει και παραδεχτεί τα μικρά ή μεγάλα λάθη που τον έκαναν συνεργό σε αυτή την κατάσταση, τότε μπορούμε επιτέλους να προχωρήσουμε συλλογικά στην επίλυση του προβλήματος.

Αγάπησα τον χαρακτηρισμό Tσάμπα Μάγκες που δίνει ο συγγραφέας σε όσους χρησιμοποιούν φράσεις όπως “Δεν πληρώνω γιατί δεν είναι καλοί οι δρόμοι” ή “Δεν πληρώνω γιατί τα λεφτά τα τρώνε οι πολιτικοί”. Συγκεκριμένα αναφέρει “Επωδός σε αυτό το κίνημα των τσάμπα (ή τσάμπα κίνημα δεν έχω καταλάβει) είναι ότι οι πολιτικοί τα φάγανε τα λεφτά. Και μας καλούν λοιπόν να γίνουμε όλοι πολιτικοί και μεγαλοεργολάβοι και να φάμε και εμείς ό,τι μπορούμε. Είναι η βολική εκδοχή της επανάστασης. Που να τα αλλάζω όλα; Που να πιάνω τα λαμόγια; Που να αλλάζω τους κανόνες; Που να χτίζω μια καινούργια κοινωνία; Να γίνω και εγώ ένας από αυτούς που δεν πληρώνει να πάει ο τόπος να χεστεί. Να προσέξουμε μόνο γιατί ένα πρωί θα δούμε στον καθρέφτη το πρόσωπο του κτήνους που υποτίθεται ότι πολεμάμε.”

Μια ευχάριστη νότα σε όλα αυτά τα θλιβερά που θα διαβαστούν βάζει ο Δημήτρης Χαντζόπουλος, σκιτσογράφος της εφημερίδας τα νέα που προικίζει το βιβλίο με 60 γελοιογραφίες του, κάποιες από τις οποίες μπορείτε να βρείτε στη σελίδα του εδώ. Η παρακάτω είναι μία από τις αγαπημένες μου.

Αυτό που ζούμε / Σταύρος Θεοδωράκης

Τέλος, ο συγγραφέας σε κάποια σελίδα αναφέρει πως «λείπει η αυτογνωσία και περισσεύουν τα οράματα». Γι’αυτην ακριβώς τη φάση, διάβασα σε συνέντευξή του στην Athens Voice πως χρειάστηκε να σταματήσουν την τύπωση του βιβλίου καθώς από διαβολική σύμπτωση η λέξη οράματα δεν είχε τυπωθεί. Αν αυτό δεν είναι σημαντιακό τότε τι; Κατα λεξής λέει «Σταματήσαμε το τυπογραφείο. Είναι έγκλημα χωρίς δολοφόνο, δεν έσβησε κάποιος τη λέξη. Απλά δεν τυπώθηκε. Καθυστερήσαμε την εκτύπωση για να μπουν τα οράματα». Νομίζω λοιπόν πως κάπως έτσι πρέπει να καθυστερήσουμε και εμείς όλες τις διαδικασίες στην Ελλάδα, ωσπού να μπουν τα οράματα.

Κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Ποταμός, σελίδες 192, στην τιμή των 15,00€