Έχω πρόσφατα γυρίσει από το εξωτερικό στην Ελλάδα και παρατηρώ αυτό το «Athensvoicιακό» φαινόμενο. Εννοώ πως μεταξύ φίλων και γνωστών η Athens Voice είναι αυτή η εφημερίδα που συζητιέται περισσότερο καθώς και αυτή που μοιράζεται στα social media.

Φώτης Γεωργελές

Εκδόσεις Μεταίχμιο

Έτσι λοιπόν, θέλοντας να σχηματίσω και εγώ τη δική μου γνώμη, αναζήτησα περισσότερες πληροφορίες για εκείνους που βρίσκονται πίσω από αυτήν, πράγμα πολύ εύκολο καθώς το editorial της εφημερίδας γράφεται από τον εκδότη της, Φώτη Γεωργελέ. Διαβάζοντας για εκείνον, είδα πως πρόσφατα κυκλοφόρησε το βιβλίο Kρυμμένες Αλήθειες και Ψεύτικα Διλήμματα, μια συλλογή από editorials που έχει γράψει κατά καιρούς σε μια προσπάθεια του να σχολιάσει την φάση της κρίσης. Σκέφτηκα αμέσως πως διαβάζοντας το θα είχα μια πλήρη εικόνα των απόψεων (κοινωνικών, πολιτικών κλπ.) της κινητήριας δύναμης της εφημερίδας, οπότε και έσπευσα να το αγοράσω.

Ξεκίνησα με επιφύλαξη. Φοβόμουν πως πολύ σύντομα θα καταλάβαινα πως ο κ. Γεωργελές είναι δεξιός, αριστερός ή τέλος πάντων μονόπλευρα τοποθετημένος και είχα οπλίσει την απογοήτευση μου από την πρώτη κιόλας σελίδα. Διάβαζα όμως, διάβαζα και στις 100 πρώτες σελίδες τις οποίες ολοκλήρωσα απνευστί, δεν είχα διαμαρτυρηθεί καθόλου. Όχι, ούτε στις επόμενες διαμαρτυρήθηκα, απλά άρχισα να αναρωτιέμαι. Δε διάβαζα πια συνεχόμενα, αλλά έκανα διαλλείματα για συναντήσεις και τηλέφωνα. Είχα ανάγκη την βοήθεια του κοινού. Συζητούσα με φίλους και συγγενείς πάνω σε αποσπάσματα του βιβλίου για να μπορέσω να αποκρυπτογραφήσω ίσως κάποια κρυμμένη πολιτική τοποθέτηση. Μου φαινόντουσαν όλα, τόσο μα τόσο σωστά και τα πιστεύω του τόσο όμοια με τα δικά μου, που νόμιζα πως παραλογίζομαι. Έτσι λοιπόν, και έχοντας ανταλλάξει πολλές απόψεις, κατέληξα στο συμπέρασμα πως ο κ. Γεωργελές είναι απλά προοδευτικός. Αντικειμενικός, συνειδητοποιημένος, ψυχρός εκεί που πρέπει και ειλικρινής με τον εαυτό του, με τους αναγνώστες και με κάθε Έλληνα απανταχού της γης που φέρει ακόμη και ένα παραμικρό κομμάτι ευθύνης για την κατάσταση στην οποία βρίσκεται η χώρα τα τελευταία χρόνια.

Μας μιλά για το πελατειακό κράτος, την οπισθοδρόμηση που αδυνατούμε/αρνούμαστε να πολεμήσουμε, μας προτείνει λύσεις και θέσεις που πρέπει να πάρουμε, μας μαλώνει σε βαθμό που αρκετοί θα νοιώσουν τύψεις κι όλα αυτά είναι γραμμένα τόσο έξω από τα δόντια που δε μπορείς να κάνει πως δεν κατάλαβες, όπως ίσως κάνεις στην καθημερινότητα.

Νομίζω πως είναι το βιβλίο-σκυτάλη, στον αγώνα δρόμου που κάνει η Ελλάδα για να βγει από την κρίση. Πρέπει να δωριστεί από τους γονείς στα παιδιά, από φίλο σε φίλο και πιο πολύ σε όλους τους ανέργους της χωράς. Θα μπορούσε εύκολα να γίνει το Ευαγγέλιο του ΟΑΕΔ! Έχω τσακίσει παραπάνω από τις μισές σελίδες γιατί είχαν λόγια που μου άρεσαν. Κάποια από αυτά είναι και τα παρακάτω:

«Όσο περνάει ο καιρός, οι αγώνες της συντήρησης και του λαϊκισμού θα αποκαλύπτονται όλο και πιο αδιέξοδοι. Άλλοι αγώνες χρειάζονται σήμερα. Δημιουργικοί όχι αυτοκαταστροφικοί, προοδευτικοί όχι συντηρητικοί, που θέλουν ν’ αλλάξουν την πραγματικότητα όχι να τη διατηρήσουν στο παρελθόν. Έχουν αρχίσει να φαίνονται σημάδια:
Σ’ ένα τοίχο είδα γραμμένο το σύνθημα: Εκτός από τζαμαρίες, ρίχτε και καμιά ιδέα.»

Κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Μεταίχμιο, σελίδες 291, στην τιμή των 14.40€