Θέλησα να ξανανιώσω για λίγο παιδί και τι ποιος ωραίος τρόπος από το να ταξιδέψεις στην παιδική ηλικία διαβάζοντας ένα παραμύθι! Επέλεξα λοιπόν τις εκδόσεις Κόκκινο για να κλείσω το εισιτήριο γι’ αυτό μου το ταξίδι, και μετά από μια πολύ σύντομη παραμονή μου σε ένα βιβλιοπωλείο, βρέθηκα επιβιβασμένη στο Λεωφορείο της Ρόζας.

Παραμύθι

Εκδόσεις Κόκκινο

Πριν βρεθώ όμως εκεί χρειάστηκε να πάρω αρχικά ένα άλλο λεωφορείο για το Ντιτρόιτ, με συνεπιβάτες τον Μπεν και τον παππού του. Μέσα σε λίγες ώρες βρεθήκαμε όλοι μαζί στο μουσείο Χένρυ Φόρντ και εκεί ο παππούς μας πήγε στο εν λόγο Λεωφορείο. Αργά η γρήγορα βρεθήκαμε πίσω στο 1955, στο Μοντγκόμερυ της Αλαμπάμα εκεί που ο παππούς όντας 26 χρονών, δούλευε ως αχθοφόρος σε έναν σταθμό τραίνων και βίωνε καθημερινά τον φυλετικό ρατσισμό με τον χειρότερο τρόπο. Μας εξήγησε πως στο λεωφορείο που έπαιρνε για να γυρίσει σπίτι μετά τη δουλειά οι λευκοί είχαν πάντα προτεραιότητα στις θέσεις και πως εκείνος ως μαύρος, έπρεπε πάντα να παραχωρεί τη δική του. Όπως και έκανε το βράδυ που βρέθηκε να κάθεται δίπλα στην πρωταγωνίστρια της ιστορίας μας, τη Ρόζα, 42χρονη τότε, έγχρωμη μοδίστρα. Εκείνη αντιθέτως αρνήθηκε, διαπληκτίστηκε με τον οδηγό και δεν ενέδωσε στα παρακαλετά των υπόλοιπων έγχρωμων για την παραχώρηση της θέσης. Έτσι λοιπόν συνέχισε με μια άλλη διαδρομή, επιβιβασμένη πλέον σε ένα αυτοκίνητο της αστυνομίας που την οδήγησε στη φυλακή.

Αυτό το συμβάν στάθηκε η αφορμή για την έναρξη μποϊκοτάζ από τους έγχρωμους προς τα λεωφορεία της γραμμής παρά τις δυσκολίες που τους προξενούσε. Ο παππούς μάλιστα μας είπε πως κάποιο βράδυ χρειάστηκε δύο ολόκληρες ώρες για να γυρίσει σπίτι με τα πόδια. Σύντομα η Ρόζα αποφυλακίστηκε, χάρη στον πάστορα Μάρτιν Λούθερ Κινγκ μα αναγκάστηκε να μετακομίσει λόγω των απειλών που δεχόταν. Ένας όμως χρόνος ήταν αρκετός για να δικαιωθεί, αφού το 1956, το Ανώτατο Δικαστήριο κήρυξε παράνομο τον φυλετικό διαχωρισμό.

Όπως καταλαβαίνετε, δεν πρόκειται για ένα απλό παραμύθι αλλά για μια ιστορία ικανή να διδάξει στα παιδιά τη σημαντικότητα που φέρουν οι πράξεις τους, αλλά και τον αντίκτυπο που μπορούν να έχουν στην ιστορία. Πιστεύω πως είναι ένας ιδανικός τρόπος για να ξεκινήσει κανείς ως γονιός μια απλή συζήτηση με το παιδί του περί ισότητας και φυλετικών διαφορών. Θα αναφέρω εδώ, κάποια από τα σοφά λόγια του παππού που ξεχώρισα και είμαι σίγουρη πως θα σας πείσω:

«Εκείνη τη μέρα η Ιστορία πέρασε από δίπλα μου σαν λεωφορείο, μου πέρασε ξυστά, όμως, εγώ δεν μπόρεσα ν’ανέβω. …. Γι’ αυτό σ’ έφερα εδώ σήμερα, για να σου θυμίσω ότι υπάρχει πάντα ένα λεωφορείο που περνάει από τη ζωή του καθενός μας. Εγώ το έχασα πολλά χρόνια πριν. Εσύ κράτα τα μάτια ανοιχτά: μην χάσεις το δικό σου.»

Παραμύθι

 

Πρόκειται για ένα πολύ ιδανικό δώρο για παιδιά (από 8 ετών) όχι μόνο για το λεκτικό του περιεχόμενο μα και για την σπουδαία εικονογράφηση του Μ. Κουαρέλλο, κάθε σελίδα είναι και έργο τέχνης! Για τους μεγάλους ήρωες που θα ήθελαν να μάθουν περισσότερα για την ζωή της Ρόζας, σας παραπέμπω εδώ.

Τέλος, αξίζει να σημειώσουμε πως το βιβλίο αυτό εκδόθηκε με την ευγενική υποστήριξη της Διεθνούς Αμνηστίας.

Και τώρα σας αφήνω, γιατί με περιμένουν ο Μπεν και ο παππούς για παγωτό!

Κυκλοφορεί από τις Eκδόσεις Κόκκινο, σε μετάφραση του Δ. Λυμπερόπουλου, σελίδες 40, στην τιμή των 14.90€