Ψάχνοντας το βιβλίο που θα μου έκανε αυτή τη φορά παρέα στο αεροπλάνο, διαβάζω μια περιγραφή για έναν κόσμο στον οποίο δε θα χρειαζόταν να πεις «αντίο» και για ένα μυθιστόρημα «για την αγάπη, τη μνήμη, και την απώλεια στην εποχή του email, του facebook και του twitter». Μιας και πρόσφατα είπα αντίο στον παππού μου, το Αντίο… για την ώρα της Λόρι Φράνκελ μου φάνηκε καλή παρέα. Στο Λονδίνο είχε κακοκαιρία και η πτήση είχε καθυστέρηση σαράντα λεπτά. Δεν κατάλαβα πως πέρασαν… Ούτε και το ταξίδι κατάλαβα πως πέρασε.

Αντίο... για την ώρα

Εκδόσεις Παπαδόπουλος

Ο Σαμ είναι προγραμματιστής υπολογιστών και δουλεύει πάνω σε ένα λογισμικό διαδικτυακής εύρεσης ιδανικών συντρόφων. Η πληρότητα του προγράμματός του τον οδηγεί στη Μέρεντιθ. Και ερωτεύονται. Και γίνονται από τα ζευγάρια που με εκνευρίζουν γιατί είναι τόσο τέλεια όσο ξέρω ότι δε θα υπάρξω ποτέ. Αλλά τέλος πάντων… Η Μέρεντιθ ξαφνικά χάνει τη γιαγιά της και η απώλεια την πονάει. Ο Σαμ, θέλοντας η αγαπημένη του να νιώσει καλύτερα, φτιάχνει έναν αλγόριθμο ο οποίος «ανασταίνει» διαδικτυακά τη γιαγιά της χρησιμοποιώντας τα email και τις βιντεοκλήσεις που είχαν ανταλλάξει οι δύο γυναίκες. Το αποτέλεσμα; Στην αρχή κάπως τρομακτικό μα στη συνέχεια λυτρωτικό.

Βλέποντας την επίδραση που είχε στη ζωή της Μέρεντιθ ο αλγόριθμος, αποφασίζουν να ιδρύσουν μια εταιρεία και να τον διαθέσουν σε όλους. Και η «Ep-Anastasis» πάει καλά γιατί ο κόσμος δυσκολεύεται να πει αντίο στα αγαπημένα του πρόσωπα. Ο Σαμ χρησιμοποιεί τα ηλεκτρονικά αποτυπώματα των νεκρών –μηνύματα, email, facebook, twitter, skype− προκειμένου να παραταθεί η επικοινωνία με τους συγγενείς τους. Η εταιρεία έχει να αντιμετωπίσει αρκετές αρνητικές αντιδράσεις, όμως οι άνθρωποι που βοηθά καταλαβαίνουν ότι η Ep-Anastasis έχει όρια∙ οι διαδικτυακές προβολές περιορίζονται μόνο σε συζητήσεις που είχαν γίνει στο παρελθόν επομένως η επικοινωνία δεν μπορεί να συνεχιστεί μακροπρόθεσμα. Ουσιαστικά είναι μόνο ένας τρόπος για να βοηθήσει τους ανθρώπους να δεχθούν πιο εύκολα ή ίσως και να συνηθίσουν την απώλεια.

Λίγο μετά τη μέση του βιβλίου, με μια ωραία ανατροπή, η ζωή τα φέρνει έτσι που ο Σαμ και η Μέρεντιθ καλούνται να επικοινωνήσουν μέσω της Ep-Anastasis. Δυσκολεύονται, μπερδεύονται, μετανιώνουν, μα καταλήγουν στο ότι αναπόφευκτα ο άνθρωπος παύει κάποια στιγμή να είναι γραπωμένος από το παρελθόν όχι επειδή είναι έτοιμος ή το έχει ξεπεράσει μα επειδή μόνο το να θυμάται δεν του είναι αρκετό. Με άγγιξε ιδιαίτερα ο τρόπος που μια προβολή περιγράφει τα γηρατειά και τον θάνατο, τόσο απλά μα τόσο αληθινά:

«…Εσύ θα γεράσεις, θα γίνεις αργός. Τα μαλλιά σου θα γκριζάρουν, τα γόνατά σου θα σε πονούν, οι σκάλες θα ψηλώσουν, μέρη όπου περπατούσες παλιά θα σου φαίνονται παράλογα μακρινά, τα παιδιά θα ακούν υπερβολικά δυνατή μουσική, δε θα καταλαβαίνεις τα ρούχα που φορούν και δε θα μπορείς να θυμάσαι όσο κι αν σπας το κεφάλι σου πώς λεγόταν εκείνη η κολόνια που’ βαζα μερικές φορές που βγαίναμε τα βράδια της Παρασκευής. Κι ύστερα μια μέρα θα αρρωστήσεις πρώτα για ένα λόγο, ύστερα για έναν άλλον, θα γίνεις ακόμα πιο αργός, θα χειροτερέψεις και μέρα μια μέρα η καρδιά σου θα σταματήσει, η αναπνοή σου θα σταματήσει και θα πάψεις να υπάρχεις…»

Μπορείτε εδώ να διαβάσετε το πρώτο κεφάλαιο του βιβλίου Αντίο… για την ώρα.

Κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Παπαδόπουλος / Σελίδες:368 / Τιμή: 13.99€