Το αποφάσισα. Φέτος θα δω το αστυνομικό μυθιστόρημα αλλιώς. Ποιός; Εγώ. Εγώ που το πιο αστυνομικό που έχω τολμήσει να διαβάσω είναι ο Μίλων Φιρίκης του αγαπημένου Τσιφόρου… κι όμως αυτή τη στιγμή που σας γράφω αποτελώ μέλος της λέσχης Noir Μεταιχμίου (εδώ κάνετε το σταυρό σας).

Για μια χούφτα βινύλια

Ήταν αυτό εδώ το άρθρο που πριν λίγο καιρό με έκανε να μάθω για τον Μαραθώνιο Ανάγνωσης Αστυνομικής Λογοτεχνίας που διοργανώνεται από τις εκδόσεις Μεταίχμιο, αλλά και να τον δω σαν μια πρόκληση. Μια δοκιμασία αν θέλετε για τις… noir αντοχές μου. Γιατί όχι; το πολύ πολύ να εγκαταλείψω σκέφτηκα και η στάση μου απέναντι στο noir να παραμείνει αυτή που ήταν.

Κοίταξα λοιπόν μία μία τις κατηγορίες και τις επιλογές. Nesbo, Lackberg, Rnakin, όλων το έργο μου είναι άγνωστο. Είπαν λοιπόν να ξεκινήσω δειλά δειλά από την κατηγορία νούμερο 7. Διαβάζοντας Έλληνες συγγραφείς. Ανάμεσα στις επιλογές ξεχώρισα αμέσως το Για μια χούφτα βινύλια της Χίλντας Παπαδημητρίου -τίτλος γνώριμος και δελεαστικός- για το οποίο και θα μας μιλήσω.

Αρχικά θα πω πως δε το βρήκα συγκλονιστικό, χωρίς όμως αυτό να σημαίνει πως ήταν κακό. Είναι άλλωστε το πρώτο συγγραφικό έργο της Χ. Παπαδημητρίου το οποίο ίσως λανθασμένα χρησιμοποιώ εδώ ως «ελαφρυντικό», σίγουρα πάντως δεν με έκανε να θέλω να βγω από το δρόμο του Μαραθωνίου!

Η ιστορία λοιπόν, εξελίσσεται με φόντο την Αθήνα, γεγονός που έφερε την ιστορία πολύ κοντά σε αυτή του Τσιφόρου που έχω διαβάσει, κι έτσι δεν ξέφυγα πολύ απ’ τα γνωστά. Πιο συγκεκριμένα, πρόκειται για μία ιστορία που… γράφτηκε με βελόνα πικάπ. Για μια ιστορία που η Χ. Παπαδημητρίου συνεθεσε, μιας και η μουσική συντροφεύει την ανάγνωση από την αρχή ως το τέλος.

Για μια χούφτα βινύλια

Έχοντας υπάρξει η ίδια ιδιοκτήτρια μαγαζιού με βινύλια, για 20 ολόκληρα χρόνια γνωρίζει πολύ καλά το αντικείμενο και εύστοχα επινοεί την ύπαρξη του 40άρη Έλληνα αστυνόμου Χάρη Νικολόπουλου που φιλοδοξεί να κάνει καριέρα ντετέκτιβ, βάζοντας του ως δοκιμασία να εξιχνιάσει την δολοφονία του συλλέκτη δίσκων βινυλίου Σταμάτη Παυλίδη (ή μήπως όχι μόνο;).

Εδώ να σας πω πως ο ήρωας μου θύμισε κατά πολύ τον Πάμπλο Μιράγιες, με τον οποίο έχω συστηθεί μέσω του βιβλίου Το καλύτερο που μπορεί να συμβεί σ’ένα κρουασάν. Μέσα από απλά καθημερινά πρόσωπα λοιπόν, καταλαβαίνουμε πως είναι να είσαι παθιασμένος με τα βινύλια και μπαίνουμε στη διαδικασία να προσδιορίσουμε τα λάθη στα οποία μπορεί να οδηγηθείς εξαιτίας αυτού.

Πιστεύω πως το Για μια χούφτα βινύλια είναι αναμφίβολα ένα βιβλίο–σκυτάλη, ικανό να διδάξει στη νέα γενιά την αξία των βινυλίων.

Αξίζει να ρίξετε μια ματιά στο site της Χ. Παπαδημητρίου ενώ επίσης το βιβλίο διαθέτει και δική του σελίδα στο Facebook.

Τέλος, τα τραγούδια που αναφέρονται στο βιβλίο είναι τα παρακάτω και τα βρήκα εδώ:

Monday, Monday, The Mamas & the Papas
A Hard Day’s Night, the Beatles
Living in the Past, Jethro Tull
The Man Comes Around, Johnny Cash
One Too Many Mornings, Bob Dylan
Atlantic City, Bruce Springsteen
Your Mother Should Know, the Beatles
If you could read my mind, Gordon Lightfoot Bird
On the Wire, Leonard Cohen
Spinning Wheel, Blood, Sweat & Tears
At Seventeen, Janis Ian
Stand by your man, Tammy Wynette
Games People Play, Joe South
We Gotta Get Out of This Place, Animals

Και κάπως έτσι, μουσικά, φύγαμε για την επόμενη κατηγορία του Μαραθωνίου Ανάγνωσης Αστυνομικής Λογοτεχνίας! 🙂

Κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Μεταίχμιο σε Pocket έκδοση, σελίδες 344, στην τιμή των 5.50€