Οι Τριλοβίτες (εκδόσεις Μεταίχμιο, 2015) είναι, για όποιον δεν γνωρίζει και αναρωτιέται (όπως εγώ) ένα εξαφανισμένο είδος ασπόνδυλων ζώων, ο τελευταίος από τους οποίους εξαφανίστηκε περίπου 250 εκατομμύρια χρόνια πριν. Σήμερα αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα απολιθώματα που μπορεί κανείς να βρει.

Τριλοβίτες

Με αυτόν ακριβώς τον τίτλο και αυτή ακριβώς την αναζήτηση ξεκινά η συλλογή των 12 διηγημάτων του Breece D’J Pancake (η ιδιότυπη γραφή του ονόματός του, οφείλεται σε τυπογραφικό λάθος κατά την πρώτη δημοσίευση διηγήματός του, την οποία ο ίδιος επέλεξε να διατηρήσει). Ο χαρακτήρας του πρώτου διηγήματος της συλλογής, που μάταια αναζητά απολιθώματα τριλοβιτών, αποτελεί ένα μοτίβο χαρακτήρα, το οποίο αναπαράγεται παραλλαγμένο σχεδόν σε κάθε ιστορία.

Ο συγγραφέας δημιουργεί το πορτρέτο ενός νέου, ο οποίος ασφυκτιά ζώντας στην πατρώα γη και νιώθει μία έντονη ανάγκη, την οποία άλλοτε εκφράζει και άλλοτε όχι, να δραπετεύσει από τα σύνορα της παράδοσης, της οικογένειας και της ζωής στην ύπαιθρο. Ένας ήρωας ο οποίος βρίσκεται εγκλωβισμένος σε μία κλειστή κοινωνία και φαντασιώνεται, μάταια, την απόδρασή του.

Οι χαρακτήρες του Pancake διακατέχονται από μία υπόκωφη αγανάκτηση, η οποία μετουσιώνεται σε ωμή βία. Τα προβλήματά τους δεν λύνονται πραγματικά, αλλά εκτονώνονται με τη χρήση αλόγιστης βίας. Παρ’ όλα αυτά, στα περισσότερα διηγήματα θύματα της βίας αυτής δεν είναι οι άνθρωποι, αλλά τα ζώα. Οι νευρικοί και γεμάτοι διλλήματα χαρακτήρες ξεσπούν στα ζώα, «η αθωότητα των οποίων λειτουργεί σαν αντεστραμμένος καθρέφτης της ανθρώπινης φύσης».

Τριλοβίτες

Τα διλλήματα των χαρακτήρων και η καταπιεσμένη επιθυμία που τους διακατέχει δεν είναι προϊόν μυθοπλασίας, αλλά αντανακλούν τη ζωή των περισσότερων ανθρώπων στην περιοχή της Δυτικής Βιρτζίνια, τις δεκαετίες 60’-70’. Μία ζωή μέσα στην οικονομική εξαθλίωση, την οποία και ο ίδιος ο συγγραφέας βίωσε, σε μία περιοχή μεταξύ Αμερικανικού Βορρά και Νότου. Κυρίαρχη είναι ακόμη η σχέση του ανθρώπου με τη φύση και τη γη, η οποία παρουσιάζεται μέσα από τους ήρωες, οι οποίοι στην πλειονότητά τους είναι ανθρακωρύχοι ή αγρότες, οι οποίοι αγωνίζονται για να επιβιώσουν.

Οι ιστορίες, εκ των πραγμάτων σκληρές, περιγράφονται με λόγο τραχύ και λιτό, με γλώσσα προφορική και ιδιωματική. Ωστόσο, οι λυρικές εξάρσεις του Pancake είναι κυρίαρχες σχεδόν σε κάθε παράγραφο των διηγημάτων του, φανερώνοντας το γεμάτο συναισθήματα βλέμμα του, μέσα σε μία γενική κατάσταση ωμότητας.

Δεν πρόκειται για ένα εύκολο βιβλίο, τόσο από την άποψη του θέματος, όσο και από την άποψη του τρόπου γραφής. Πρόκειται όμως για μία σειρά διηγημάτων, η οποία ακολουθεί μία πολύ συνεκτική συλλογιστική και φανερώνει ένα άγνωστο, σε πολλούς, θέμα μέσα από την αμεσότητα των συναισθημάτων των χαρακτήρων του. Είναι ένα έργο αντισυμβατικά λυρικό, του οποίου το θέμα, αποσπασμένο από το Αμερικανικό πλαίσιο είναι διαχρονικό και καθολικό.

«Στέκομαι στον σταθμό των λεωφορείων, κοιτάζω τους επιβάτες και αναρωτιέμαι που να πηγαίνουν. Εγώ όμως ξέρω ότι δεν πρόκειται να γλιτώσουν απ’ τη μοίρα τους ούτε φεύγοντας ούτε μεθοκοπώντας και ούτε μπορούν να πεθάνουν για να ξεμπερδεύουν μία ώρα αρχύτερα. Παντού και πάντα τα ίδια».

Κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Μεταίχμιο σε μετάφραση του Γιάννη Παλαβού. Σελίδες: 240 | Τιμή: 13,95 €