Τρια πράγματα μου κεντρίζουν το ενδιαφέρον σ΄ ένα βιβλίο, αν δεν γνωρίζω ήδη τον συγγραφέα του: ο τίτλος του, το εξώφυλλο και η τελευταία παράγραφος. Στην προκειμένη περίπτωση, ο τίτλος ήταν αρκετός για να μου κινήσει την περιέργεια για το περιεχόμενο του βιβλίου αυτού. Είχα έναν φόβο βέβαια, πως για καλοκαίρι ίσως ήταν λίγο «βαρύ» μιας που το Δυστυχώς απολύεσαι (εκδόσεις Κριτική, 2014) υπονοούσε ως θεματική κάτι σίγουρα μη-ευχάριστο, ευτυχώς… διαψεύστηκα.

Δυστυχώς απολύεσαι

Με γρήγορη ροή και εξαιρετικά ενδιαφέρουσα αφήγηση, ο συγγραφέας Φώτης Καλαμαντής παρουσιάζει μέσα από 9 διηγήματα, μικρούς ήρωες ή πρωταγωνιστές της Ελλάδας της κρίσης, τα όνειρά τους, τις προσπάθειές τους για επιβίωση και τις σχέσεις που αναπτύσσουν παλεύοντας με τα κοινωνικά κατεστημμένα και στερεότυπα. Οι άνθρωποι αυτοί είναι άνθρωποι καθημερινοί που ζουν αναμέσά μας και σίγουρα σε μερικά σημεία θα βρεις τον εαυτό σου να ταυτίζεται με κάποιες απόψεις ή κάποιες καταστάσεις. Όλα, δωσμένα με έναν χιουμοριστικό και πνευματώδη τρόπο που δεν σε αφήνει να μελαγχολήσεις· τα διηγήματα αυτά «μοιάζουν με ταινίες μικρού μήκους» που στο τέλος σου αφήνουν μία γλυκόπικρη γεύση.

Ο Στέλιος έσκυψε στα κορν φλέικς χωρίς να μιλήσει. Και τι να πει; Όλα κανονικά, μήπως δεν έβλεπε τι γινόταν και στο σπίτι του και παντού; Όλα προσωρινά ήταν, οι δουλειές, οι γκόμενες, οι φίλοι, οι οικογένειες…

Ένας πατέρας που πρέπει να διαχειριστεί τον άνεργο και κακομαθημένο γιο του, ένας νέος που προσπαθεί να φτιάξει τη ζωή του, ένας επιχειρηματίας, μία 40χρονη ιδιωτική υπάλληλος, μία παντρεμένη νοικοκυρά, όλοι τους είναι «μικροί ήρωες» που πρέπει να προσαρμοστούν στα νέα πολιτικά και οικονομικά δεδομένα και να επιβιώσουν μέσα από την σκληρότητα των συνθηκών και τον ανταγωνισμό.

Ανατρεπτικό, συγκινητικό, αληθινό. Αυτές οι λέξεις χαρακτηρίζουν το βιβλίο Δυστυχώς απολύεσαι, όπου ο συγγραφέας καταφέρνει να αγγίξει ευαίσθητα θέματα για την ελληνική κοινωνία ―όπως η ανεργία και η κρίση― χωρίς υπερβολές, έστω κι αν είναι ζητήματα που από τη φύση τους μας προκαλούν συναισθηματική φόρτιση. Ο ίδιος, οικογενειάρχης και εργαζόμενος στην Αθήνα της κρίσης, καταφέρνει να αποτυπώσει με επιτυχία εκείνα που όλοι βλέπουμε ή αντιλαμβανόμαστε να συμβαίνουν γύρω μας αλλά δεν μπορούμε εύκολα να τα πραγματευτούμε και να τα διαχειριστούμε με τον ίδιο αιχμηρό αλλά συνάμα και ανθρώπινο τρόπο.

Σε κάθε περίπτωση, οι πρωταγωνιστές της κάθε ιστορίας, γίνονται στο τέλος ήρωες, αφήνοντας τον αναγνώστη με ένα αίσθημα αισιοδοξίας.

«Τι κάνετε, κύριε Κώστα!!» κι εκείνος ήρεμος στρέφει και απαντάει: «Δεν είμαι ο κύριος Κώστας… Είμαι ο Μπρους Γουίλις!» ―πώς του’ ρθε να το πει αυτό τώρα;― κι έπειτα με σταθερό βήμα κάνει μεταβολή και κατευθύνεται στην πόρτα και αποκεί στο δρόμο, που δεν είναι το βρομερό στενό, πίσω απ΄την πλατεία, δεν είναι η μίζερη οδός τάδε, που δεν την ξέρει ούτε ο ταχυδρόμος, αλλά μία λεωφόρος, μία πλατιά, κατάφωτη, δεντροφυτεμένη λεωφόρος, που τον πάει κατευθείαν στον ουρανό, που τον πάει κατευθείαν στη Ματούλα του.

Κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Κριτική. Σελίδες: 192 | Τιμή: 8,96€