Βουβό έγκλημα

Μετά την αποτρόπαια δολοφονία μιας γυναίκας, στο Ηλιόλουτρο, ένα μικρό χωριό της Πελοποννήσου, επικρατεί απόλυτη σιωπή. Σιωπή από τους κατοίκους που τους κυριεύει ο φόβος, σιωπή από το στενό περιβάλλον του θύματος˙ σιωπή κι από τον μοναδικό αυτόπτη μάρτυρα, τον γιο της. Αν και ο φόνος έγινε μπροστά στα μάτια του έφηβου Γαβριήλ, εκείνος δεν ήταν ικανός να πει λέξη για το περιστατικό˙ όπως δεν έλεγε λέξη και για τίποτα άλλο. Ο Γαβριήλ ήταν αυτιστικός.

Κόμπος υφάλου

Μπροστά στο «ομιχλώδες» σύνδρομο του αυτισμού βρίσκονται δυο αστυνομικοί και φίλοι από τα παλιά, οι οποίοι καλούνται να αναλάβουν τις έρευνες. Ένα σκοτεινό παρελθόν ενώνει τους δύο άντρες, σύντομα όμως παίρνουν διαφορετικούς δρόμους στην έρευνα, γεγονός που δημιουργεί ερωτηματικά και διχασμό για το σωστό και το λάθος, τόσο στους ίδιους όσο και στον αναγνώστη.

Ο Παναγιώτης Γιάκας καταφέρνει να εντάξει το αυτιστικό σύνδρομο μέσα σε μια αστυνομική έρευνα. Ουσιαστικά κατορθώνει μέσα από μια περιγραφή που μοιάζει επιφανειακή, να οδηγήσει σταδιακά τον αναγνώστη όλο και πιο βαθιά στην ψυχοσύνθεση του αυτιστικού ατόμου.

«Ενώ η σωματική ωριμότητα έρχεται κανονικά, η διανοητική τους ανάπτυξη έμοιαζε να έχει κολλήσει σε μικρότερη νοητική ηλικία. Δεν έχουν αίσθηση της ιδιοκτησίας ή του χρήματος, και σε κάποιες κοινωνίες θεωρούνται ιερά πρόσωπα»

Οι έρευνες για τον εντοπισμό του δολοφόνου προχωράνε και μαζί τους προχωρά και ο αναγνώστης στο μικρό Ηλιόλουτρο για να έρθει αντιμέτωπος με σοφούς ανθρώπους της επαρχίας, με τους συμμαθητές του Γαβριήλ στο ειδικό σχολείο, και με μια κοινωνία «ανώριμη» ακόμα στην αντιμετώπιση των ατόμων με ειδικές ανάγκες, με τους περισσότερους να θεωρούν τα παιδιά αυτά μαύρες σελίδες στο βιβλίο του σύμπαντος.

«Μια αδικία της φύσης, που συχνά συνοδευόταν από τη λανθασμένη αντίληψη ότι οι άνθρωποι με λιγότερες δυνατότητες έχουν και λιγότερα δικαιώματα, σαν να ήταν στόχος του ανθρώπου να βελτιώνει τον κόσμο εξοντώνοντας και όχι βοηθώντας τους αδύναμους».

Ο κόμπος που έδεσε ο συγγραφέας Παναγιώτης Γιάκας αρχικά φαίνεται πως θα παραμείνει άλυτος. Η δικαιοσύνη, μια έννοια που κυριαρχεί σε ολόκληρο το βιβλίο, δεν δείχνει ικανή να τον λύσει. Μέχρι τη στιγμή που ο αναγνώστης συνειδητοποιεί ότι η ίδια η ζωή είναι αυτή που προσφέρει απλόχερα τη δικαιοσύνη όταν ο άνθρωπος, απ’ όποια θέση κι αν βρίσκεται, δεν μπορεί να την αποδώσει. Η ίδια η ζωή που διαψεύδει την ύπαρξη ισχυρών και αδύναμων, κανονικών και μη κανονικών.

«Στις μεγαλύτερες χαζομάρες υπέκυπταν άνθρωποι που θεωρούσαν τους ίδιους κανονικούς, σε μια κοινωνία που επαναλάμβανε τις ίδιες συμπεριφορές σ’ όλα τα στρώματά της, οι όμορφοι απέρριπταν τους άσχημους, οι πλούσιοι τους φτωχούς, οι κατώτερες τάξεις μιμούνταν τις ανώτερες, κι αυτές έψαχναν για τρόπους να ξεχωρίσουν πάση θυσία απ τους κάτω, σε μια μάταιη μάχη του ανθρώπου να ξεχωρίσει, να μην προδώσει την ψευδαίσθηση που έχει στο κεφάλι του πως είναι μοναδικός»

Ο σφιχτά δεμένος κόμπος λύνεται στις τελευταίες σελίδες αυτού του βιβλίου αποδεικνύοντας πως «δε μπορούμε να διαμορφώσουμε τα πράγματα αλλά τα πράγματα είναι αυτά που μας διαμορφώνουν».

Κόμπος υφάλου

Το πρώτο μυθιστόρημα του Παναγιώτη Γιάκα Κόμπος υφάλου (εκδόσεις Ήτορ, 2016) θα μπορούσε να χαρακτηριστεί σαν ένα μωσαϊκό όπου συνυπάρχει το καλό και το κακό, η δικαιοσύνη και η αδικία, ο έρωτας και ο θάνατος. Ο Κόμπος υφάλου είναι κατά βάση ένα αστυνομικό μυθιστόρημα. Ωστόσο αποτελεί ιδανικό ανάγνωσμα για εκείνους που ζουν χέρι-χέρι με τον αυτισμό, για όσους θέλουν να πιάσουν τον αυτισμό από το χέρι αλλά και για εκείνους τους ονειροπόλους που πιστεύουν πως μπορούν να προχωρήσουν τον κόσμο ένα βήμα μπροστά.

«Άτομα σαν τον Γαβριήλ δε θα θεραπεύονταν ποτέ, δε θα άλλαζαν, ο κόσμος θα έπρεπε να αλλάξει για να τους δεχτεί».♦

Κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Ήτορ. Σελίδες: 340 | Τιμή: 13,00€